بركلى از پشت پنجره

13 05 2015
پنجشنبه شب مسافرم، دارم ميرم كه تو جشن فارغ التحصيلى دخترك شركت كنم؛ از يكسال پيش دخترم برنامه ريزى كرده بود كه توى ماه مى من ميرم اونجا، ولى براى خودم در واقع بعد از خريد بليت محرز شد؛ بعد از اون شروع به برنامه ريزى سرسرى تو ذهنم كردم كه كجاها برم، چند روزى خانه ى نگين و چند روزى هم خانه ى عمو كه بار پيش دخترك با وجود اينكه قرارش را هم گذاشته بوديم مانع شد! گفت كه نميتونه بياد و من را هم نميذاره كه برم!! 
اين بار ولى التيماتوم را همان ابتدا بهش دادم كه من حتما اين دو جا ميرم چه با تو و چه بى تو!!! دردونه هم البته استقبال كرد ( مثل بار پيش البته!!) و گفت كه خوبه و فقط اگر من ناراحت نميشم در طول اقامتمون پيش نگين گاهى  هم  با دوستاش باشه؛ كه البته من هم موافقت كردم .
حدود يك ماه پيش يك بار كه صحبت ميكرديم گفت كه » مامان لس آنجلس خيلى جاهاى ديدنى زياد داره ، موزه هاى واقعا ديدنى كه من ميخوام حتما تو را بيرم، در ضمن با خودت مايو هم بيار كه دريا هم ميريم، خلاصه خيلى نميتونى يا نگين تنها وقت بگذرونى؛ من هم مثل يك مادر حرف گوش كن و خوب گشتم و مايو و حوله ام دم دست در معرض ديد گذاشتم كه مبادا يادم بره ؛ راحت ترين كفشم را هم براى گردش لس آنجلسى آماده كردم؛ 
تماس تلفنى پنج روز قبل:
من: دردونه ! عمو ميخواد بدونه ما چه تاريخى ميريم اونجا؟
دردونه: ببين مامان ما اگه بيست و دوم بريم لس آنجلس ميتونيم با ماندانا و دوستش از يك جاده ى خيلى زييا بريم 
من: آره نگين گفته ، ولى اون كه خيلى طولانيه
دردونه: آره ده ساعته چون دو نفريم نصف راه را من رانندگى ميكنم نصفش را ماندانا فقط چرن جشن اون بيشت و يكمه ما بايد بيست و دوم بريم
من : من به نگين گفتم بيستم ميايم،
دردونه: بيستم كه نميتونيم از جشن بيايم راه بيفتيم ، باشه حالا اون مهم نيست ميتونيم بيست  و يكم خودمون بريم؛
من: حالا خونه عمو كى بريم ، نگين ميگه بايد يه آخر هفته لوس آنجلس باشيم، در ضمن ميگه چند روزى بيشتر بمونيد چون كارزيادى نميشه تو بركلي كرد
دردونه : نه مامان من نميتونم زياد از خونه دور بمونم ، از جون كارم هم شروع ميشه، خونه ى جديد هم اول جون تحويل ميده بايد برگردم اشباب كشى كنم ،يه روز قبلش هم بايد جمع كنم؛
من: بيست و بنجم بريم خونه عم واسه سه روز خوبه؟
دردونه: نه مامان سه روز زياده سان ديگو جايى نداره دو روز
من: اى بايا من اول گفته بودم يك هفته تو گفتى زياده سه چهار روز حالا كى شد دو روز؟!!!! از اون گذشته تو كه گفته بودي كلى ميخوايم بگرديم؟!!!
دردونه: آخه مامان تو كه زياد نميتونى بيرون بياي، دو روز بياى خسته ميشى!!
من: آره ولى ديگه وقتى مجبور باشم ميام
دردونه: نه مامان نميتونى 
من: باشه پس تو همون سى ام برگرد من چند روزى ميمونم خودم برميگردم
دردونه: ( چند ثانيه مكث) نخير نميشه !! اين حرفارو نداريم تو اينجا براى من اومدى ، هر جا من هستم بايد تو هم همونجا باشى!!! 
از اونجايى كه دخترك من را خيلى پير ميدونه براسى معاشرت با دوستانش و فكر كنم تا برسم اونجا بعد از شركت در جشن روزهاى هفده و بيست مى الباقى به تماشاى شهر بركلى از پشت پنجره اتاق دخترك بگذره  و نگين و عمو و موزه و دريا بمانند در روياهاى دور دست… 

 


کارها

اطلاعات

نظر شما در مورد این نوشته چیست؟

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی یکی از نمادها کلیک کنید:

نماد WordPress.com

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

درحال اتصال به %s




%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: